Dag twee

Ook vanmorgen had ik het emotioneel nog zwaar. Dat komt mede door het feit dat je toch niet zo goed slaapt in het ziekenhuis en het is en blijft toch een hele onderneming. Bovendien was mijn rug nog behoorlijk pijnlijk waardoor ik niet echt door kon slapen. Vanmorgen liep de subclavia lijn niet goed, dus werd er op de gewone manier bloed geprikt. Ook moesten er nog een paar hechtingen bij in omdat de lijn niet stevig genoeg vastzat. Dat was niet echt een pretje zo zonder verdoving. Vanmorgen de eerste chemokuur gehad.
Hierbij de nodige ijsjes gegeten dit om mondproblemen te voorkomen. Ook kreeg ik een dosis dexamethason en dankzij dit middel voel ik mij momenteel helemaal goed. Vanmiddag samen met George de brug op en afgelopen. Nu kan en mag het nog alhoewel ik wel het gevoel kreeg dat ik aan een lijntje werd uitgelaten. De infuuspaal moet namelijk mee. Die gaat overal mee naar toe en is de komende drie weken mijn beste kameraad.
Mijn collega´s kwamen vanmiddag ook nog op bezoek en namen een hele mand met verrassingen mee. Voor iedere dag een presentje om uit te pakken. Huub de engel hangt boven het bed. Ik weet zeker dat die goed op me let. Bedankt ! !


Langzaam maar zeker begin ik te wennen aan het ziekenhuis leven en zal is gaan beginnen aan een boek van Karin Slaughter. George heb ik maar naar huis gestuurd die komt vanavond weer op bezoek. Even rust voor iedereen lijkt mij niet zo verkeerd.
Dat was ik nog vergeten te vertellen. Gisterenmorgen voordat ik naar het ziekenhuis ging hadden de kinderen een ontbijt voor ons allen gemaakt. Echt heel lief van ze. harde broodjes, eitjes enz.
Jongens nogmaals bedankt, ik vond het echt geweldig.